World War II Japanese Relocation Sites

Madilim man ang mga lumipas na taon matapos ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig, ginawa lahat ng mga Amerikano ang kanilang maggawa upang magkaroon ng maayos na relocation sites ang mga tinaguriang Prisoners of War. Sa paglagda ni dating US President Dwight D. Eisenhower ng isang makapangyarihang Executive Order, may mga piling internment camps ang sadyang inilaan para sa magigiting na mga mandirigma lalo na sa bahagi ng West Coast. Maaari nilang isama ang kanilang mga pamilya dahil ang mga istrukturang ito ay upended within the camp.

Makalipas ang mahabang panahon, ang Japanese government ay nag-alok din ng mga restitution payments para sa  mga mapapalad na camp survivors.

World War II Japanese Relocation Sites

Sinsasabi ng mga historians na ang pagkakaroon ng internment camps bilang relocation sites ay isa sa mga paglabag sa civil liberties ng Pilipinas noong World War II. Sa census noong taong 1942, karamihan sa mga Japanese ancestry ay dinala sa Estados Unidos. One-third dito ay buhat sa bansang Japan. Sa ilalim ng Executive Order 9066, sampung internment camps ang itinayo sa mga sakop nilang mga estado. Ito ang mga sumusunod: Idaho, California, Utah, Arizona at iba pa. Bawat isa sa mga lugar na ito ay 120,000 occupants.

Bago dalhin sa mga Japanese relocation sites ang mga tao, karamihan sa kanila ay nagbenta ng mga ari-arian. Maraming suliraning panlipunan ang kinaharap ng mga internees. Kabilang dito ang respect-related issues, ang mga Nisei ay nagdesisyon ng American citizenship renouncement at iba pa. Samantala, ang legalidad ng relocation scheme ay lubusang ipinagtibay ng Kataastaasang  Hukuman. Kasabay nito ay ang batas na  nagtatakda ng  property reimbursement ng  mga may-ari na nakaranas ng internment.

Tunay na ang digmaan ay masalimuot at nakagigimbal. Sa kabilang dako, ito rin naman ang lubos  na na nagpatatag na ating mga paninindigan at mga prinsipyo upang  tuluyan ng maalis ang  tanikala ng World War II sa  pamamagitan ng kultura at national ideologies na tanging sa mga  Filipinos lang nakalaan.

Image: theatlantic.com